Dingetjes #2 Naaiwerk En Slurf


Y2 is back! Voor de feestelijke opening van het nieuwe pand, hebben we de expositieruimten ingericht met ons eigen werk. Ik vond het tijd om mijn beloved `DINGETJES’ op nieuwe wijze te presenteren. In de Portiersloge waren ze te zien zonder – op maat gemaakt- doosje eromheen. Nu toonde ik een selectie werkjes met een eigen plankje én een doosje, ha ha.
Samen met Romkje (nieuwe y2-er en geweldig goede coupeuse) heb ik een installatie gemaakt op een grote wand. Zij heeft kleine ufo’s genaaid en deze hebben we als reliëf in een klein lijstje, of direct op de wand opgehangen. Omdat de belichting van boven komt ontstonden er sterke schaduwen onder de doosjes. Deze donkere vlakken waren het uitgangspunt voor de plaatsing van de werken van Romkje.
Ondanks het gebrek aan goede promotie was de opkomst tijdens de open dagen heel goed. Elke dag hadden we een goede doorstroom van bezoekers die elkaar niet in de weg stonden. Hierboven is een kleine impressie te zien van onze installatie.
Oh ja, ik had ook een leuke slurf gemaakt van de dozen die om mijn nieuwe rolgordijn zaten, deze is te zien op de meest linker foto.

Dingetjes #2 Suzanne Bodde, Ufo-naaiwerk Romkje Busstra

DOOSJES voor DINGETJES

DINGETJES in DOOSJES – gemengde materialen – Suzanne Bodde 2020

Gewoonlijk begin ik na het presenteren van mijn werk met het maken van iets nieuws. De beëindiging van een expositie ervaar ik als een schone lei. Nu stonden de DINGETJES zo prachtig te stralen in de etalage van de Portiersloge, dat ik nog niet klaar met ze was.
Ze verdienden meer.
Ik besloot om voor elk DINGETJE een eigen plekje te maken, een simpel doosje van karton.
Mijn plan vereiste maatwerk. Meetwerk, snij- en plakwerk, nog nooit werkte ik op de milimeter precies, maar ik was vastbesloten, zoals je ziet:)

Herinnering aan DINGETJES @ De Portiersloge

Detail DINGETJES – gemengde materialen – Suzanne Bodde 2020

De expositie is weer voorbij. Wat stonden ze daar mooi te stralen, de DINGETJES. Het leek wel een oud-Engels snoepwinkeltje, elk werk kwam zo goed tot zijn recht. Jaaa, blij mee. In een volgend bericht post ik ook nog een avondfoto.

Mijn Miniatuur-Bouwsels in Miniatuur Galerie


DINGETJES
Tot en met 16 februari 2020 te zien in de
De Portiersloge
Haddingestraat 26 Groningen

De afgelopen dagen heb ik mijn miniatuur-bouwsels verhuisd naar een nieuw tijdelijk onderkomen. Momenteel wonen mijn schatjes een maand lang in de Portiersloge in Groningen. Ik heb een constructie van latten achter het raam gebouwd, waar ik alle werken heb opgezet. Vanavond moet ik nog even de verlichting regelen, zodat ze morgen goed te zien zijn. Als je nieuwsgierig bent, kan je vanaf de straat door het raam naar binnen kijken.

De gracht in?

Het leek me leuk om een lampenkap te maken in de stijl van het keukenrek dat ik eerder eens gekleid had. Leuk voor in mijn woonkamer. Met licht gemoed drukte ik mijn vingers in de klei, om aldaar tegenslag na tegenslag te ontmoeten. Het gevolg was dat ik me de afgelopen 11 maanden met een vastbesloten volharding heb vastgebeten in een project dat ik eigenlijk na twee maanden al in de gracht had moeten kieperen.

In de zomer kreeg ik goed nieuws. Het ding had de biscuitstook overleefd! Vervolgens mislukten twee glazuurlagen. Om de boel wat te compenseren besloot ik hem met acrylverf af te werken. Wat een bak, het ziet er niet uit. En ik heb geen zin meer. Eindelijk in de gracht dan maar?

In Here is niet meer

In Here is niet meer. De zwarte bol met de witte takken is een werk dat ik voor mijn doen lang in tact heb gehouden. Toen ik Compositie in de Vensterbank ging maken, moesten zijn takken eraan geloven. Eén voor één zaagde ik ze af. Ook de zwarte stof, die met gekleurde spelden in de bol van purschuim was geprikt, kreeg een tweede leven in het vensterbankwerk.
Een naakte en gekortwiekte bolvorm bleef over en lag een lange tijd in een hoek van mijn atelier. Op een dag besloot ik de overblijfselen weg te doen. Ik scheurde de stukken purschuim van het lijf. Dit was lastiger dan je denkt, pur wordt ontzettend hard. Toch ging ik door, tot ik met dit karkas in handen stond. En ik was verliefd. Verliefd op het geplukte werk. Ik probeerde mijn poëtische gevoelens voor het karkas te delen met mede-ateliergenoten, bezoekers en vrienden. Niemand leek de magie te voelen. Nou ja, maakt niet uit, als ik het maar kan zien.

Installatie november 2018

Vensterbankcompositie – takken, papier, hout, stof en acrylverf – Suzanne Bodde 2018 – foto S J Vermeulen

Keukenrek van klei

keukenrekje – klei en glazuur – Suzanne Bodde 2018

Dit is één van de weinige praktische dingen die ik heb gemaakt dit jaar. Het is een rekje waarin ik mijn afwasmiddel, schuurspons, afwasborstel en zeep in kan opbergen. Ik werd gek van het geslinger op mijn aanrecht, ze lagen telkens in de weg, of ergens anders. Dat is nu voorbij. (Min of meer, ik vergeet ze wel eens terug te zetten, ha ha.)